سيّد بزرگوار رضى الدين علىّ بن طاووس رحمه الله مى ‏فرمايد : سزاوار است تعظيم اين شب به خاطر ولادت حضرت مهدى ارواحنا فداه نزد مسلمانان و كسانى كه اعتراف به حقوق امامت ايشان دارند - به مقدارى كه پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم آن را ذكر فرموده‏اند - و سعادت‏مندان از امّت پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم آن را بشارت داده‏اند ؛ باشد . همان طور كه روزگار و زندگانى براى مسلمانان تنگ و تاريك شد و لشكريان دشمن بر آنان مسلّط شدند و بديمنى و شومى گناهان‏شان آنان را احاطه كرد .

پس خداوند مولودى را به دنيا آورد كه آنان را از اسارت و بردگى آزاد كند و آنان را بر حقوق از دست رفته ايشان قدرت و توانايى مى‏دهد و به تمامى افراد بشر آنچه را كه مستحقّ آن هستند ، اعطا مى ‏كند ؛ سفره رحمت خود را در شرق و غرب عالم مى‏ گستراند ؛ سفره‏اى كه همگان به طور يكسان از آن بهره‏مند مى ‏شوند .

كامل‏ كننده الطاف خداوند با اوصافى نيكو است . او بر آن سفره مانند پدرى دلسوز نسبت به فرزندان عزيزش يا مانند حاكمى مهربان و بزرگوار نسبت به رعيّت و زيردستانش مى ‏نشيند و آن حضرت از مقدّمات نشانه‏هاى سرور و بشارت‏هاى خير و نيكى نسبت به جهان پايدار را به آن‏ها نشان مى‏دهد ؛ آنچه را كه حاضر آن گواهى بر غايب آن مى ‏دهد و دل‏ها را به سوى اطاعت پروردگار مى‏ كشاند .
 

سيّد بن طاووس ‏رحمه الله مى ‏فرمايد:
هر انسانى بايد خدا را در اين شب ارزنده به خاطر احسان او بوسيله امام عصر ارواحنا فداه،سپاسگزارى كرده و به اداى احترام قيام نمايد، خدايى كه او را از جمله رعاياى او قرار داده، و در دفترسپاه او ثبت نموده است، سپاهى كه به ياران حضرت ناميده شده‏اند، و زمينه سازان اسلام و ايمان‏ هستند، و كفر و طغيان و ستمگرى را از بيخ و بن كنده و نابود مى ‏كنند.
آنان سايبان‏ هاى سعادت و خوشبختى را در همه جهات گيتى از شرق جهان تا غرب آن و تا دورترين مكان‏ها خواهند كشيد، و آنها را در خدمت خداوند قرار خواهند داد؛ به طورى كه هيچ بشرى ‏قادر به درك حقيقت آن نخواهد بود. و نيز در خدمت رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم - وجود نازنينى كه سبب و علّت‏و سعادت و خوشبختى و سربلندى و رياست اين ميلاد را دارد - و در خدمت پدران و نياكان پاك - كه ‏همچو ولادتى را اصل و ريشه بوده و به برپايى احترام و عظمت آن يار و ياورند - و در خدمت خود آن‏ حضرت صلوات اللَّه عليه قرار خواهند داد، به طورى كه هر بنده‏اى در برابر ارباب و مالك و سرپرست خود با پايدارى و درك سعادت و خوشبختى خدمت مى ‏كند.
بديهى است كه قواى بشرى توانايى قيام براى اين حقوق بزرگ و خرسند كننده را جز با كمك الهى ‏ندارد؛ پس بنابراين، هر بنده سعادتمندى با آن نيرو و كوششى كه از ناحيه خداوند متعال به او احسان‏ مى ‏شود بر چنين عملى اقدام مى‏ نمايد.
در اينجا دعايى را نقل مى ‏نماييم كه در آن، خداوند را در شب نيمه شعبان به اين مولود با عظمت و باقدر و منزلت سوگند مى‏ دهد، و آن دعا اين است: