روايت شده که هر کس چهل صبح، دعاي عهد (اللّهُمَّ رَبَّ النّورِ العَظيم...) را بخواند از انصار حضرت ولي عصر (عج) باشد و اگر پيش از آن حضرت بميرد، خداوند او را از قبرش بيرون آورد تا در خدمت آن حضرت باشد. («مفاتيح الجنان»، باب سوّم)
نکته قابل ذکر اينکه دعاء ديدار با قائم (عج) تا حدودي تلخيص يافته ي دعاء عهد است.
دعاء فرج
مرحوم حاج ميرزا حسين طبرسي نوري در باب هفتم کتاب نجم الثاقب مي گويد: «چند دعا معروف به دعاي فرج است». و آنها را در کتاب خود ذکر کرده که مبادي آنها اينگونه است:
«يا عِمادَ مَن لا عِمادَلَه وَ يا سَنَدَ مَن لا سَنَدَلَه وَ...»
«يا مَن اظهَرَ الجَميل وَ سِتْرَالقَبيحُ يا...»
«الهي طموحُ الآمالِ قَد خابَت الاّ لَدَيْکَ وَ...»
«للهُمَّ يا وَدودُ يا ذَا العَرشِ المَجيدِ...»
«اللهُمَّ إِنّي اَسْئَلُکَ يا اللهُ يا اللهُ يا الله يا مَن عَلا فَقَهِرْ...»
و در کتاب شريف «مفاتيح الجنان» هم چندين دعاي فرج ذکر شده است. از جمله:
«الهي عَظُمَ البَلاءُ وَ بَرِحَ الخَفاءُ...»
سيّد بن طاووس رحمه الله مى فرمايد:
هر انسانى بايد خدا را در اين شب ارزنده به خاطر احسان او بوسيله امام عصر ارواحنا فداه،سپاسگزارى كرده و به اداى احترام قيام نمايد، خدايى كه او را از جمله رعاياى او قرار داده، و در دفترسپاه او ثبت نموده است، سپاهى كه به ياران حضرت ناميده شدهاند، و زمينه سازان اسلام و ايمان هستند، و كفر و طغيان و ستمگرى را از بيخ و بن كنده و نابود مى كنند.
آنان سايبان هاى سعادت و خوشبختى را در همه جهات گيتى از شرق جهان تا غرب آن و تا دورترين مكانها خواهند كشيد، و آنها را در خدمت خداوند قرار خواهند داد؛ به طورى كه هيچ بشرى قادر به درك حقيقت آن نخواهد بود. و نيز در خدمت رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم - وجود نازنينى كه سبب و علّتو سعادت و خوشبختى و سربلندى و رياست اين ميلاد را دارد - و در خدمت پدران و نياكان پاك - كه همچو ولادتى را اصل و ريشه بوده و به برپايى احترام و عظمت آن يار و ياورند - و در خدمت خود آن حضرت صلوات اللَّه عليه قرار خواهند داد، به طورى كه هر بندهاى در برابر ارباب و مالك و سرپرست خود با پايدارى و درك سعادت و خوشبختى خدمت مى كند.
بديهى است كه قواى بشرى توانايى قيام براى اين حقوق بزرگ و خرسند كننده را جز با كمك الهى ندارد؛ پس بنابراين، هر بنده سعادتمندى با آن نيرو و كوششى كه از ناحيه خداوند متعال به او احسان مى شود بر چنين عملى اقدام مى نمايد.
در اينجا دعايى را نقل مى نماييم كه در آن، خداوند را در شب نيمه شعبان به اين مولود با عظمت و باقدر و منزلت سوگند مى دهد، و آن دعا اين است: