هراس جباران از حضرت قائم
«قالَ أَبُومُحَمَّدٍ بْنُ شاذان - عَلَيْهِ الرَّحْمَة -: حَدَّثَنا أَبُوعَبْدِاللّهِ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعْدٍ الکاتب (رض):
قال أَبُومُحَمَّدٍ - عَلَيْهِ السَّلام -:
قَدْ وَضَعَ بَنُوأُمَيَّة وَ بَنُوالْعَبّاسِ سُيُوفَهُمْ عَلَيْنا لِعِلَّتَيْنِ:
أَحَدُهُما: انَّهُمْ کانُوا يَعْلَمُونَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْخِلافَةِ حَقٌّ فَيَخافُونَ مِن ادِّعائِنا إِيّاها وَ تستقّر في مَرکَزها.
ثانيهما: انَّهُمْ قَدْ وَقَفُوا مِنَ الْأَخْبارِ الْمُتَواتِرَةِ عَلَي أَنَّ زَوَالَ مُلْکِ الجَبابِرَةِ وَ الظَّلَمَةِ عَلَي يَدِ الْقائمِ مِنّا وَ کانُوا لايَشُکُّونَ انَّهُمْ مِنَ الْجَبابِرَةِ و الظَّلَمةِ، فَسَعَوْا في قَتْلِ أَهْلِ بَيْتِ رَسُولِ اللّهِ - صَلَّي اللّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه - وَ إِبادَةِ نَسْلِهِ طَمَعًا مِنْهُمْ فِي الْوَصْلِ إِلي مَنْعِ تَوَلُّدِ القائِمِ - عليه السَّلام - أَوْ قَتْلِهِ، فَأَبَي اللّهُ أَنْ يَکْشِفَ أَمْرَهُ لِوَاحِدٍ مِنْهُمْ إلّا يُتِمّ نورَه وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ.»

أبومحمّد بن شاذان - که رحمت بر او باد - گفت: أبوعبداللّه بن حُسَيْن بن سَعدِ کاتب (رض) برايِ ما نقل کرد که:
أبومحمّد [يعني: إمامِ عسکري] - عليه السّلام - فرمود:
بَني أُمَيّه و بَني عبّاس به دو علّت شمشير بر ما نهاده اند:
يکي آنکه مي دانستند ايشان را در خلافت حقّي نيست و بيم داشته اند ما آن را اِدِّعا کنيم و در جايگاهِ أصلي اش قرار گيرد.
دوم آنکه ايشان از أخبارِ مُتَواتِر دانسته بودند که نابوديِ فرمانروائيِ جَبّاران و ظالمان بر دستِ قائِمِ ما است و شَک نداشتند که خود از جَبّاران و ظالمان اند. پس به قتلِ أهلِ بَيتِ رسولِ خدا - صلّي اللّه عليه و آله - و نابود ساختنِ نسلِ آن حضرت بکوشيدند و از اين طريق مي خواستند يا مانعِ تولّدِ قائِم - عليه السّلام - شوند و يا او را به قتل آورَند.
پس خداوند نپذيرفت که تا نورِ خود را - هرچند مُشرِکان خوش ندارَند - به تمامت نرسانده است، برايِ هيچيک از ايشان از کارِ خويش پرده برگيرد.
 

قاضي نورالله شوشتري در مجالس المومنين جملاتي نوشته بدين مضمون که اين شعرها را به خط حضرت ولي عصر بر روي قبر شيخ مفيد ديدند.

لا صوت الناعي بفقدک انه
يوم علي آل الرسول عظيم

ان کنت قد غيبت في جدث الثري
فالعدل و التوحيد فيک مقيم

و القائم المهدي يفرح کلما
تليت عليک من الدروس علوم

جريان ديگري
ميرزا محمد تنکابني در قصص العلماء از فاضل لاهيجي و او از سيد محمد صاحب رياض نقل مي کند که به خط علامه در حاشيه يکي از کتابهايش ديدم که نوشته شبي براي زيارت قبر مولانا ابا عبدالله الحسين خارج شدم سوار بر الاغ بودم و به دستم شلاقي براي راندن الاغ بود در بين راه مردي به شکل اعراب همراه با من شد، شروع به صحبت و سوال کردم فهميدم اين شخص دانشمند کم نظيري است مسائل مشکلي برايم پيش آمده
 

سنت را درباره حضرت مهدي نقل مي کند آن چهار نفر عبارتند از ابن حجر شافعي مولف قول مختصر و ابوالسرور احمد بن ضياء حنفي و محمد بن محمد مالکي و يحيي بن محمد بن حنبلي.
اين چهار نفر فتوي به واقعيت ظهور حضرت مهدي و اينکه روايات صحيحي در مورد او و صفات و ظهورش رسيده و گرفتاريها که قبل از ظهورش به وقوع خواهد پيوست از قبيل خروج سفياني و فرورفتن زمين نقل مي کند.
ابن ابي الحديد در شرح نهج البلاغه ج 2 ص 535 مي نويسد تمام مسلمانان اتفاق کرده اند بر اينکه دنيا و تکليف پايان نخواهد يافت مگر اينکه حضرت مهدي ظهور نمايد.
دانشمندان اهل سنت درباره حضرت صاحب الزمان روحي فداء کتابهاي مستقلي نوشته اند که به چند کتاب آن اشاره مي کنيم.