سيّد بزرگوار علىّ بن طاووس‏ رحمه الله در »مهج الدعوات«، و مرحوم كفعمى در »البلد الأمين« اين حرز رانقل كرده‏ اند:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ

يا مالِكَ الرِّقابِ، وَهازِمَ الْأَحْزابِ، يا مُفَتِّحَ الْأَبْوابِ، يا مُسَبِّبَ الْأَسْبابِ، سَبِّبْ‏لَنا سَبَباً لانَسْتَطيعُ لَهُ طَلَباً، بِحَقِّ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ، مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِ‏وَآلِهِ أَجْمَعينَ.

دعايى است كه از حضرت‏اميرالمؤمنين ‏عليه السلام نقل شده و هنگامى كه امير اسحاق استرآبادى آن را مى ‏خوانده است، امام زمان‏ عجل اللَّه تعالى فرجه الشريف اشتباهات وى را تصحيح فرمودند.

حكايت حرز يمانى

محدّث نورى ‏رحمه الله در اين باره در كتاب  دارالسلام  مى ‏نويسد:
اميراسحاق استرآبادى مى‏ گويد: در راه مكّه خستگى راه ناتوانم كرد، و از حركت بازايستادم و ازكاروان عقب ماندم، واماندگى من؛ مرا از زندگى نااُميد كرد، دست از دنيا شُستم و مانند كسى كه جان‏ مى ‏سپارد به پشت خوابيدم، و شروع به گفتن شهادتين نمودم.
ناگاه در بالينم مولاى ما و مولاى جهانيان خليفه خدا بر مردمان حضرت بقيّةاللَّه ارواحنا فداه ‏جلوه‏ گر شد و فرمود: اى اسحاق؛ برخيز.
برخاستم، تشنگى بر من چيره شده بود، آبم داد، و سوار بر مركب خود نمود. همين طورى كه راه‏ مى ‏پيموديم من  حرز يمانى  را مى‏ خواندم، حضرت اشتباهات مرا تصحيح مى ‏فرمود، تا اينكه حرزتمام شد، ناگاه متوجّه شدم كه در سرزمين ابطح (مكّه) هستم، از مركب پائين آمدم و آن حضرت رانديدم.