زيارت امام حسين (عليه السلام) و ياران آن حضرت منسوب به امام مهدي (عليه السلام)

ناحيه، در لغت به معناي جانب و جمع آن «نواحي» است. و در غيبت صغرا از حضرت مهدي (عجل الله تعالي فرجه الشريف) به آن تعبير شده است. گاهي نيز از آن حضرت و نايب خاص او با تعبير ناحيه ياد شده است. گويا اين اصطلاح همانند برخي از القاب حضرت مهدي (عليه السلام)، براي كنايه از آن حضرت به كار رفته و بيشتر موارد به جهت تقيّه مورد استفاده قرار گرفته است. اين ‏كلمه، بيشتر در كلام ‏كساني ‏كه به ‏آن حضرت توقيع نوشته‏ و پاسخ دريافت كرده‏اند، ذكر شده است؛ اگر چه در برخي بيانات نوراني حضرت مهدي (عليه السلام) نيز اين كلمه استعمال شده است.

نايب بزرگوار حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه؛ ابوالقاسم حسين بن روح ‏رحمه الله مى ‏فرمايد:
هر كس به حرم يكى از آل محمّد عليهم السلام مشرّف شود و با اين زيارت، آن حضرت را زيارت كند هنوز به ‏وطن خود باز نگشته حاجت او برآورده، و دعاى دينى و دنيوى او مستجاب مى ‏گردد.
بنابراين؛ هرگاه خواستى در حرم يكى از امامان معصوم‏ عليهم السلام اين زيارت را بخوانى، روبروى قبرشريف بايست و بگو:

اَلْحَمْدُ للَّهِِ الَّذي أَشْهَدَنا مَشْهَدَ أَوْلِيائِهِ في رَجَبٍ، وَأَوْجَبَ عَلَيْنا مِنْ حَقِّهِمْ ما قَدْوَجَبَ، وَصَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ الْمُنْتَجَبِ، وَعَلى أَوْصِيائِهِ الْحُجُبِ.
   أَللَّهُمَّ فَكَما أَشْهَدْتَنا مَشْهَدَهُمْ، فَأَنْجِزْ لَنا مَوْعِدَهُمْ، وَأَوْرِدْنا مَوْرِدَهُمْ غَيْرَمُحَلَّئينَ عَنْ وِرْدٍ في دارِ المُقامَةِ وَالْخُلْدِ، وَالسَّلامُ عَلَيْكُمْ إِنّي قَصَدْتُكُمْ،وَاعْتَمَدْتُكُمْ بِمَسْأَلَتي وَحاجَتي، وَهِيَ فَكاكُ رَقَبَتي مِنَ النَّارِ، وَالْمَقَرُّ مَعَكُمْ في دارِالْقَرارِ، مَعَ شيعَتِكُمُ الْأَبْرارِ، وَالسَّلامُ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ.

  شيخ بزرگوار، ابو منصور طبرسى‏ رحمه الله در كتاب  الاحتجاج  مى‏ نويسد: محمّد بن حميرى‏ رحمه الله گويد: پس از پاسخ پرسش‏هايى از ناحيه مقدّسه حضرت چنين صادر شد:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ

لا لِأَمْرِهِ تَعْقِلُونَ، وَلا مِنْ أَوْلِيائِهِ تَقْبَلُونَ، حِكْمَةٌ بالِغَةٌ فَما تُغْنِى النُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ‏لايُؤْمِنُونَ، اَلسَّلامُ عَلَيْنا وَعَلى عِبادِ اللَّهِ الصَّالِحينَ.

نه در امر او تعقّل مى‏ نماييد، و نه از اولياى او مى‏ پذيريد، حكمتى رسا است، ترساندن نذيران و ترسانندگان‏ براى گروهى كه ايمان نمى ‏آورند كفايت نمى ‏كند، سلام بر ما و بر بندگان شايسته خدا.

هر گاه خواستيد به وسيله ما به سوى خداوند متعال و ما توجّه كنيد، بگوييد چنان كه خداوند متعال فرموده است: